Ο ρόλος των γονέων είναι καθοριστικός (ή καλύτερα αναμένεται να είναι καθοριστικός), για την επαγγελματική ανάπτυξη των νέων, καθώς αποτελούν την κύρια πηγή έμπνευσης, καθοδήγησης και υποστήριξης. Παρότι τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται κάποιες φορές το φαινόμενο οι γονείς των μαθητών/τριων λυκείου να αφήνουν την επαγγελματική απόφαση αποκλειστικά στα παιδιά, μάλλον
Ο οραματισμός μέλλοντος ή αλλιώς μελλοντικός προσανατολισμός αναφέρεται σε σκέψεις, ιδέες και συναισθήματα που έχουν τα άτομα για το μέλλον τους» (Stoddard, Zimmerman, & Bauermeister, 2011 όπ. αναφ.στο Santilli et al., 2015, σελ.2). Είναι επομένως η υποκειμενική άποψη ενός ατόμου για το μέλλον του, για τον τρόπο που το οραματίζεται
Αυτή είναι μια ερώτηση που συχνά βασανίζει έφηβους και νεαρούς ενήλικες (και όχι μόνο) που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την σταδιοδρομία τους με σοβαρότητα. «Είναι αυτή η σωστή κατεύθυνση για μένα; …. Διάλεξα την σωστή σχολή /εκπαίδευση; ….. μου ταιριάζει αυτό το επάγγελμα; …. Θα τα καταφέρω;….. θα βρίσκω δουλειά;..» κ.α.
Ο επαγγελματικός προσανατολισμός αποτελεί μια δυναμική διαδικασία συμβουλευτικής, με στόχο την ανάπτυξη της επαγγελματικής ταυτότητας του ατόμου η οποία θα καθορίσει και την πορεία της σταδιοδρομίας του. Καθώς όμως η επαγγελματική ανάπτυξη επηρεάζει και επηρεάζεται και από την προσωπική ανάπτυξη, η εξέλιξη της σταδιοδρομίας δεν μπορεί παρά να αφορά στο
«Η Επαγγελματική Προσαρμοστικότητα είναι μια ψυχοκοινωνική κατασκευή που δηλώνει τους πόρους ενός ατόμου για την αντιμετώπιση των τρεχουσών και αναμενόμενων καθηκόντων, μεταβάσεων, τραυμάτων στους επαγγελματικούς του ρόλους…» (Savickas).Αποτελούν επομένως, ένα μεταβλητό σύνολο ψυχοκοινωνικών δυνάμεων οι οποίες με την πάροδο του χρόνου, την νοηματοδότηση εμπειριών και καταστάσεων, μπορούν να ενισχυθούν και
